Event Information:

  • czw
    24
    Sty
    2019

    SUTW: "Co intrygującego jest w sztuce El Greca"

    17:00Galeria "Dom"

    W Muzeum Diecezji Siedleckiej w Siedlcach miała miejsce wystawa malarstwa El Greco. Słuchacze SUTW wybrali się tam w grudniu w ramach sesji wyjazdowej. Po obejrzeniu obrazów, seniorzy wysłuchają wykładu pt. "Co intrygującego jest w sztuce El Greca", który wygłosi Dorota Pikula, kustosz Muzeum.

    Podczas wykładu będzie można zakupić książkę Katarzyny J. Kowalskiej pt. "Polski El Greco" - niezwykła historia odkrycia i ocalenia obrazu "Ekstaza św. Franciszka" (cena: 30 zł).

    O książce: Kiedy w 1964 roku dwie młode badaczki sztuki, Izabella Galicka i Hanna Sygietyńska, spostrzegły na plebanii w Kosowie Lackim zniszczony pociemniały obraz, sądziły, że ich odkrycie będzie sensacją w świecie sztuki. Tymczasem Ekstaza św. Franciszka pędzla El Greca zniknęła na dziesięciolecia – o starannie ukrytym obrazie przypominali jedynie co pewien czas dziennikarze. Dzieło artysty z Toledo dopiero po czterdziestu latach zostało wystawione dla publiczności. Co się jednak z nim działo przez dekady i jak próbowano rozwiązać spór o jego autentyczność? Katarzyna J. Kowalska z reporterską wnikliwością bada tę nieprawdopodobną historię, odkrywając jedną z największych tajemnic polskiej historii sztuki.

    -

    El Greco, właściwie Domenikos Theotokopulos, był hiszpańskim malarzem, rzeźbiarzem i architektem pochodzenia greckiego. Uznawany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli manieryzmu. Jego twórczość ukształtowały idee kontrreformacji i wizje hiszpańskich mistyków. Obrazy El Greca są pełne ekstazy, mają żywą kolorystykę i wyróżniają się ekspresją form.

    Od śmierci El Greca, przez prawie trzysta lat, jego twórczość była praktycznie nieznana lub niedoceniana. Ekspresja jego dzieł czy charakterystyczne wydłużone postacie aż do XIX wieku nie znajdowały zrozumienia wśród krytyków. Wydłużenie postaci, będące wyrazem artystycznej transformacji, było interpretowane w XIX wieku jako konsekwencja wady wzroku, a nie jako świadomy zabieg artystyczny, indywidualizm i uduchowienie wizji malarskiej. Prace El Greca odkryto na nowo dopiero pod koniec XIX wieku, wtedy też doceniono jego silny indywidualizm i ekspresję. 

    Również życie prywatne malarza długo pozostawało nieznane. Pierwsza biografia z 1625 podawała błędną datę urodzenia i śmierci; jeszcze w XIX wieku uznawano go w Hiszpanii za cudzoziemca należącego do szkoły weneckiej malarstwa włoskiego. W 1902  r. zorganizowano w Prado pierwszą wystawę indywidualną poświęconą El Grecowi. Dopiero w 1910 Prado zmieniło swoje stanowisko wobec malarza, pozostawiając jednak nadal w katalogu błędną datę jego urodzin i śmierci, pomimo udokumentowano właściwą datę zgonu artysty. Również sama postać malarza była na przestrzeni wieków odmiennie odbierana. Opisywano El Greca jako genialnego, ale obłąkanego malarza, o czym miały świadczyć postacie mizerne, okropne, bez krwi, chude i pożółkłe, z głowami zagrzebanymi w ogromnych kryzach z plisowanych koronek, uważano go też za przedstawiciela ducha chrześcijańskiego średniowiecza, impresjonistę i anarchistę, następnie uznano El Greca za świadomego artystę, umiejącego łączyć doświadczenia zaczerpnięte z Krety i Włoch, ale zachowującego specyficzny „elgrekowski mistycyzm”.  

    Wstęp wolny!